Poi Sang Long in Wat Ku Tao in Chiang Mai - 20-23 maart 2008/2551

Vandaag 22 maart heb ik een bezoek gebracht aan Wat Ku Tao, een van de Boeddistische Shan tempels in Chiang Mai. Deze tempel ligt in een zijstraat van de Chang Phuek Road ter hoogte van het Novotel. Dit jaar worden tussen 20-23 maart jonge jongens (zo van 6-12 jaar) feestelijk door hun familie naar de tempel gebracht gekleed als prinsen. Net zoals ooit Boeddha leggen zij dan het prinselijk gewaad af en treden toe in het klooster als novice. In de praktijk blijven deze jochies maar een paar dagen. Vergelijk het met de 1e Heilige Communie in de Rooms Katholieke kerk of het afleggen van de geloofsbelijdenis bij de reformatorische beweging. Het is min of meer het symbolisch omarmen van het Boeddhisme.

Op het reusachtige tempelterrein is het een drukte van belang.

Tussen de verschillende gebouwen zijn overal stalletjes met allerhande waar, veel religieus zeker, maar ook eten en drinken en kleding e.d. Een echte oosterse braderie!

Muziek is ook een beangrijk onderdeel. Ik zag minstens een stuk of 10 van deze kleine groepjes muzikanten. De instrumenten zijn meestal zo'n lange trommel, een hele riks gongs, waar met een beweging aan een handle allemaal tegelijk op geslagen wordt en een soort cimbalen rijkelijk versierd met gekleurde linten.

Ach ja, ik kan het niet laten he! Hij heeft toch ook een hele leuke ondeugende lach dit pittige drummertje.

En daar hebben we de eerste prins al. Schitterend toch die hoofdtooi! Hij geniet er zelf ook zichtbaar van.

Overal staan tenten met daarin uiteraard heel veel restaurants!

Weer zo'n groepje muzikanten. De jongen midden draagt de typische Shan kledij die hier in overvloed in alle kleuren en maten te koop was. Ik heb voor de aardigheid ook zo'n pakje - een geborduurd jasje met bijpassende vouwbroek - voor 550 baht gekocht.

Daar komen dan eindelijk Tawan en de buurjongen aan. Die hadden de auto eerst ergens geparkeerd.

De prinsen worden door trotse vaders of oudere broers op de schouders rond gedragen. De idee is dat de voeten van de prinsen de grond niet mogen raken, vandaar.

Een andere prins, wat minder uitbundig. Het kost ook allemaal veel geld en niet iedereen heeft dat.

Een duo prinsjes.

Een van de vorige prinsjes in close up.

Beide nog even van dichtbij. Zo zie je goed de prachtige kleding en hoofdtooien.

Heel apart dit jochie helemaal in het groen.

Deze familie staat op het podium waaar het een en ander gebeurt. Wat precies weet ik (nog) niet. Deze prins heeft ook iemand er bij die een rijkversierde parasol boven hem houdt. Dat is luxe dus!

Ook een geinig joch met een ondeugend lachtje.

Langs de straat - het is net een klein dorp dat terrein - zitten overal mensen gezellig bij elkaar. Het is echt feest!

Een drukte van belang en heel erg gezellig. Overal werd ik vriendelijk begroet met brede glimlachen. Wat me wel opviel was dat ik tussen die duizenden, voornamelijk Shan mensen, de enige niet-Aziaat was. Toeristen weten hier niets van want er wordt ook nergens melding van gemaakt. Jammer, een gemiste kans voor de TAT!

Daar heb we weer een prins. Je zag ze overal. De dragers bleven heel graag even stilstaan om je de gelegenheid te geven een mooie foto te maken.

Een zaak met uitsluitend de typische Shan kleding.

Een sereen hoekje waar veel kaarsen gebrand werden en bloemen neergelegd.

Op de andere hoek van deze chedi had het wereldse leven al weer meer de overhand gekregen.

Deze prins heeft er echt zin in!

Een klein jochie wil de drum ook proberen te bespelen.

En wie hebben we daar op de grote trommel? Inderdaad Min in vol Shan ornaat.

Hier zie je goed de mooie jasjes van de Shan kledij. Die zijn anders dan het Lanna type dat er wel erg op lijkt.

Omdat het Min is nog maar een keertje.

Deze man heeft het niet goed begrepen, want in plaats van een kleine jongen draagt hij de versierde hoofdtooi.

Deze knaap komt me bekend voor. Zag ik hem niet laatst in New My Way . . .

Kijk eens aan. Niet alleen schitterend gekleed en opgemaakt, maar ook nog eens heel kunstig aangebrachte Tanaka op de wangen, het voorhoofd en de neus.

Gewoon zo'n leuk tafereeltje dat je wel moet vastleggen!

Pal buiten het eigenlijke tempelkomplex gaat het braderie-deel gewoon door. Hier dronken we iets. 4 frisdrankjes samen 60 baht.

Weer terug binnen de muren van de tempel met op de voorgrond de welbekende verkoper van hard gekookte eieren.

Het werd met de minuut drukker!

Deze kleine jongens vermaken zich op hun eigen manier en trekken zich niets van de drukte en het gedoe aan.

Weer zo'n Shan bandje. Ze klinken allemaal hetzelfde, maar het heeft wel iets als achtergond geluid. Weer wat anders dan die Thaise jankmuziek.

Daar komt er weer een, hoog verheven boven de massa op de schouders, kompleet met parasoldrager.

Hij heeft allure dat moet gezegd worden!

Vlak bij de ingang zag ik afdeling make up, waar de jongens door hun ouders en familie gekleed en opgemaakt worden.

Na ruim 2 uur rondgelopen te hebben in een hitte van ruim 35 graden was het de hoogste tijd voor mij om weer naar huis te gaan. Niet iedereen dacht daar zo over. De songtaews reden af en aan en het werd met de minuut drukker. Ook Min bleef achter om met zijn bandje de zaak muzikaal op te luisteren.