YANGON JANUARI/FEBRUARI 2006

Eten en drinken - Lion World - 1 februari 2006

Na het ontbijt en ook vaak in de late middag drink ik altijd koffie bij Mr. Brown in de straat waar ook het hotel is. 36 euro cent voor een heerlijke capuccino of 10 euro cent voor gewone koffie.

Deze vrolijke jongen bedient me vaak. Capuccino duurt wat langer om te maken dan gewone koffie dus wordt je in deze zelfbedieningszaak voor zo'n bestelling wel aan je tafel bediend. Ze weten het al wat ik neem, dus gaat er een vinger om hoog, zo van weer eentje? Met een brede glimlach wordt er dan een asbakje neergezet (dat weten ze inmiddels ook en Burma is niet zo'n anti rook land gelukkig met een pakje van 20 filtersigaretten voor 40 euro cent) en wordt de tafel nog even opgepoetst. Fooi geven mag hier niet ze laten het gewoon liggen.

Hij op de foto en wij niet. OK dan jullie ook maar en na de koffie op weg 's avonds naar Lion World voor een hapje en een drankje. Het is ca. 15-20 minuten lopen door een hele drukke straat die naast de winkels ook een grote markt is. Allemaal lokaal spul niets voor de verwende toerist, maar wel erg leuk en kleurig en geurig!

Achter de tap staat sinds jaar en dag, althans zo lang ik er kom, deze jongen. Hij (en veel anderen die daar werken ook) kent me inmiddels, dus werd ik bij mijn eerste bezoek deze reis heel spontaan en vriendelijk, alsof ik een oude bekende was, begroet. Daarbij ik ben daar de enige niet Burmees of Aziaat (heel enkel loopt er wel eens een andere westerling binnen, ik zag er deze keer een avond twee stuks en dat was alles die 4 avonden) dus dat valt ook op en is makkelijk te onthouden voor hen. Hier geen geslijm a la Thailand als welkom. Als ze hier wat zeggen praten ze ook echt met je en zijn ze ook echt geinteresseerd, ze spelen niet het vaste melodietje af voor elke klant zoals zo vaak tot vervelens toe in Thailand.

Deze foto is van rond 2 uur 's middags. Zoals je ziet wordt er in tegenstelling tot wat op een de een of andere Thailand club beweert werd wel degelijk ook 's middag gekookt en niet alleen 's morgens zoals daar gezegd werd. Wel denk ik dat de Nederlandse Keuringsdienst van Waren een rolberoerte zou krijgen als ze dit zien.

Het is een lang gerekt geheel met links en rechts massieve houten tafels. Totaal zijn er ca. 45 tafels. De jongens die de verste tafels hebben krijgen zo wel hun degelijkse portie lichaamsbeweging want elke wissewasje moeten ze eerst helemaal naar voren lopen om een fiat te krijgen.

Helemaal achteraan is een podium waar 's avonds optredens zijn. Karaoke en de hier populaire fashion shows. Deze fashion shows zijn niet wat je denkt dat de naam doet vermoeden. Het gaat hier niet om de verpakking maar de inhoud. Het is meer een verkapte manier van prostitutie. De dames wandelen heen en weer over de kleine cat walk zodat de heren op hun gemak kunnen de waar kunnen beoordelen. Heel raar eigenlijk.

Twee van de jonge medewerkers. De nummers 41 en 45.

Zaw Min Latt nummer 26 maar voor mij nummer 1.

Het is vroeg in de middag en nog vrij rusitg. Toch is er de hele dag wel wat te doen. Van 's morgens 8 (of 9) tot 's avonds 11 is het open. 's Avonds is het stervens druk en zijn alle tafels bezet.

Helemaal vooraan in de zaak moeten de jongens de bestelling melden. Voor bier krijgen ze dan een bonnetje op basis waarvan de jongen achter de tap er eentje mag inschenken. De prijs voor een pul (half a pint type) Myanmar Lager Beer is ca. 24 euro cent.

Dit is dan de fameuze bridge. Overdag is het gewoon wat het is, een loopbrug over de drukke wegen er onder. 's Avonds wordt hier dus gepeesd en gehoereerd en is het vrij obscuur allemaal maar wordt de brug ook nog gewoon gebruikt voor het doel waar die er voor is. Mij zie je er dan echt niet. Dit is echt wat ze noemen AYOR (at your own risk).

Achter de grote billboards staan en hangen 's avonds groepjes mannen, veelal homo's en business boys. De laatste tijd neemt het aantal business boys aardig toe. De eerste keer dat ik in Yangon was was dat slechts een minderheid, nu dus niet meer! Ik zou een bezoek zonder begeleiding na zonsondergang bepaald niet aanraden!

Vanaf dit loopbrug complex is er een directe ingang naar Lion World handig voor de boys als ze dorst krijgen of als ze contact gemaakt hebben en er voorafgaand aan het gebeuren wat gegeten en gedronken gaat worden. Ook gaan de brigde boys hier naar binnen en lopen (schrijden meer) dan de hele zaak door om te kijken wat en wie er allemaal zijn.

Links, vanaf de brug het lang gerekte  Lion World.

Keukenactivieteiten om 21.00 uur. Dus inderdaad ze koken ook 's avonds en hoe. De jongens rennen dan echt met de schalen af en aan. Hoe sommigen mensen toch durven beweren dat er in Burma alleen 's morgens gekookt wordt is me een raadsel.

Een paar obers en een andere jongen voor het keuken doorgeefluik. De andere jongen (in blauw shirt en blauwe longhi) brengt het eten de zaal in en draagt het dan over aan de ober die bestelling heeft gedaan en die tafel dus bediend, die serveert het dan. Hij blijft gewoon bij de tafel staan tot de ober het overneemt. Alles is hier erg strak geregeld, bijna militairistisch.

Vanuit Lion World is er er overdag ook toegang tot een merkwaardig warenhuisje. [Dit leuke warenhuis is inmiddels - 2007 - gesloten helaas.]

En dit was mijn verjaardagslunch. Seafood Salad. Heerlijke 4 super grote garnalen, wat kleinere garnalen, inktvis, schelpdieren en visballetjes gemengd met groenten in een lekker zacht gekruide oestersaus. Prijs 2.000 kyats ( ca. 1,45 euro). Nee ik hoef echt geen Thais restaurant te zoeken, zoals iemand ergens opmerkte, om een nog een keer lekker te kunnen eten in Burma!

Natuurlijk zijn er veel en veel meer restaurants waar je meer dan uitstekend kunt eten. Ik heb uiteraard niet altijd een camera bij me dus meestal geen foto's. Er zijn heel veel Chinese restaurants met echt authentieke Chinese schotels. Echte haaievinnensoep is wel duur en kost ca. 10-12.000 kyats (ca. 7,25- 8,75 euro). Verder zijn er met name in Yangon veel Indiase restaurants die o.a. allerlei heerlijke kerries serveren. Uiteraard kun je ook echt Burmees eten. Voor diegenen die dat alles niet willen blijft er maar een ding over. Eet dan lekker Europees in Azië in een van de peperdure staatshotels zoals bijv. Traders of Sedona. Dan steun je het regime ook nog een beetje!