Deze weg is zoals de meeste grote straten in het centrum van Yangon een zeer brede drukke weg (6 baans) met aan weerszijden ontelbare winkels en restaurants en op het troittoir nog veel meer stalletjes, groot en klein. Echt een grote markt! Je loopt hier beslist niet even vlot doorheen!

Een telefoon is iets wat maar weinig mensen zich thuis kunnen permitteren. Op straat vind je veel van dit soort faciliteiten. Geen teller, maar een electronisch klokje geeft aan hoe lang je belde.

De man in het rode shirt draagt een longhi van geimporteerde Indiase katoen. Die Indiase longhi's zijn wat duurder en meestal in zacht blauwe tinten.

Her en der kleine en grotere mobiele restaurants . . .

Een stoere vent met een overdadige hoeveelheid tatoeages tussen zijn nogal gevarieerde handel, van teddy beertjes tot schroevendraaiers . . .

De jongens van de horlogewinkel moesten ook op de foto!

Veel heerlijk vers gebak.

Druk en overal winkels en nagenoeg geen westerse mensen! Dit is echt niet vergelijkbaar met de Night Bazaar in Chiang Mai, dit gebeuren is er puur voor de Birmezen, je bent hier alleen een welkome gast.

Een wat nettere winkel Dat zijn er niet al te veel. Veel electronica winkels hebben alleen stapels dozen met spullen (TV, ijskast etc.) er in en stallen bijna niks uit. 

Een groot straatrestaurant. Anders dan in Thailand zitten de klanten hier gezamenlijk aan een grote lange tafel.

Zo halverwege kruist deze straat met een andere drukke verkeersader. Rechts een grote moskee. In Yangon leven deze verschillende religies vreedzaam naast elkaar. Zo vind je in een en dezelfde straat gemakkelijk een Boeddhistische tempel, een moskee, een Hindu tempel en een Christelijke kerk. Ook in deze straat veel winkels en stalletjes, maar wel wat minder dan aan de Anawhyatha Street.

Gewone zijstraten zien er zo uit. Elke straat heeft zijn eigen assortiment winkels. In een is alleen vloerbedekking te koop, een andere doet in (2e hands) boeken en tijdschriften, weer een andere in groeten, eentje verkoopt bijna uitsluitend naaigerei, en ga zo maar door. Dit kenden wij eeuwen geleden in Nederland ook en sommige straatnamen herinneren daar nog aan.

Hier zie je goed de kwaliteit van de straat. Een en al gaten. Dit stukje is nog vrij netjes! Dit arme vrouwtje heeft niet eens een klein stalletje, alleen maar een mand met wat (eigen geteelde?) vruchten om te verkopen.

Tussen de kokosnoten en kastanjes een babbeltje maken. Dat babbelen kunnen ze goed. Birmezen kwekken echt de hele dag door met elkaar.

Je moet je soms echt een weg banen tussen de stallen en stalletjes.

Heeft deze man geen prachtig karateristiek gezicht!

Een mooie jongen met heel mooi fruit. Beide om op te vreten!

Geen tafeltje om je waar uit te stallen? Wel een omgekeerde paraplu is ook ideaal! 

Tja, dacht deze jongen even verder. Wat zij kan kan ik ook . . .

Dit is dus de groentenstraat. De Yangonese Warmoesstraat . . .

De groetenstraat is altijd erg druk. Birmezen zijn dol op verse groente, ze eten dat soms vaak liever dan vlees, dat veel mensen hier (Tawan trouwens ook) slechts mondjes maat eten. Wellicht speelt de prijs hierbij voor veel mensen ook een rol!

We zijn er. De trap nog even op en we kunnen uitblazen in Lion World geopend van 07.00-23.00 uur.

Halverwege de trap een oude monnik die staat te bedelen. Bedelaars zie je heel erg veel hier en anders dan in Thailand gaan ze niet alleen of speciaal naar toeristen. Ze bedelen bij iedereen!

Tot slot nog even wat portretten van een paar jonge obers in Lion World. Overdag dragen ze longhi's maar 's avonds mag dat niet en dragen ze allemaal een zwarte pantalon en wit shirt. Overdag mogen ze hun gezicht ook versieren met Tanaka, wat 's avonds ook niet mag. Deze goedlachse knaap heeft me de afgelopen week vaak en meer dan uitstekend bediend in het restaurant. Echt een schatje!

Een wat jongere jongen (ik schat de leeftijd van het personeel zo van 16-22 jaar) die ook uiterst vriendelijk is. Het straalt van z'n gezicht af. Geen commerciele wat gemaakte vriendeljkheid zoals helaas vaak in Thailand in de toeristenzaken, maar echt spontaan en oprecht! Toen ik de eerste avond binnenkwam - na ca. 4-5 maanden - werd ik echt door tenminste 15-20 jongens op een bijzonder hartelijke manier begroet. Dat waren niet alleen de obers maar ook de jongen die de toiletten constant dweilt, de jongens die het eten aanvoeren vanuit de keuken, wat  jongens uit de keuken, de jongens en mannen van het management en niet te vergeten de aardige (wat oudere) jongen van de biertap. Ze lieten me meteen via Tawan weten dat Zaw Min Latt helaas weg was. Een goed geheugen hebben ze ook! Maar niet getreurd, ik had niet te klagen, want de andere jongens hebben ook vreselijk hun best gedaan me het naar de zin te maken, waar ze prima in geslaagd zijn.