REIS 2005: MANDALAY - MEIKTILA - YANGON

Meiktila: Familiebezoek

Meiktila ligt erg gunstig voor Tawan om zijn familie te bezoeken. Precies tussen Tatkon waar de moederskant woont en Mahlaing waar in de buurt de vaderskant leeft. Dus hebben we twee dagen een auto met chauffeur gehuurd om Tawan's familie een bezoekje te brengen. Is Meiktila al een erg eenvoudig stadje, hoe dichter we  kwamen bij Mahlaing, de plaats waar in de buurt Tawan's oom (oudste broer van zijn vader) en zijn oudste broer wonen en onze eerste bestemming, hoe primitiever alles werd. Uiteraard hebben we onderweg geen blanke gezien en werd ik tegen wil en dank meer en meer zelf een attractie.

In dit kleine plaatsje zijn we gestopt om wat eten en fris in te slaan. Ik liet me de kans niet ontgaan wat foto's te maken van de leuke kleine markt.

En hier raakte ik dus in de problemen! Ik liep terug van het foto's maken naar het kleine restaurant waar Tawan en de chauffeur dacht ik zaten. Maar nee, die waren weg. Ik zag ze even verder zitten met twee heren te praten, plus een man in politieuniform. Nou ja, dacht ik, ik zie wel. Na een minuut of 10 (ik was inmiddels helemaal omringd door kinderen, mannen en vrouwen) die me vol verbazing zaten aan te gapen, kwam het hele gezelschap bij me zitten. Mijn paspoort werd minitieus bestudeerd, tegen het licht gehouden etc. etc. Ze hadden alle drie een boekje waar ze van alles en nog wat in schreven. Die in het uniform hield het na zo'n twintig minuten als eerste voor gezien en vertrok met een vriendelijk knikje. Daarna volgenden de beide anderen ook. Tawan vertelde me dat ze wilden weten waar we logeerden, hoe lang we bleven, wat ik in godsnaam hier deed in deze uithoek, waar we heen gingen, naar wie precies en wat onze volgende bestemming was, etc. Ze wilden, dacht Tawan, geld maar konden geen goede aanleiding vinden. De uiteindelijke smoes was dat ze deze inspectie uitvoerden voor mijn veiligheid! Als me iets zou overkomen daar in dat gebied, waar zij verantwoordelijk waren, dan wisten ze dat ik er was en waar ik was en met wie ik er was en konden ze de boosdoeners zo oppakken. Heb je het ooit zo zout gegeten?

Na nog een half uurtje rijden (we hebben over die 70 kilometer ca. 3,5 uur gedaan) over steeds slechter wordende wegen waren we er. Nou ja waren we er . . . Toen was het nog een twintig minuten wandelen door de rimboe, de velden en de bosjes. Het enige mogelijke vervoermiddel daar was de ossenwagen en die waren niet in de buurt. Tawan gaat voorop hij kent de weg!

Onderweg kwamen we deze herder tegen die z'n ogen uitkeek. Een blanke, wel heb je ooit! Herders zie je trouwens heel erg veel langs de weg en op de velden. Met koeien, schapen en geiten. Heel landelijk allemaal!

En dit is dus in het huis van Tawan's oudste broer. Op de voorgrond de dochter, Tawan's nichtje. Aan het plafond het weefgetouw.

Het echtelijke bed met er boven kluwen handgesponnen katoen. De katoen verbouwen ze zelf. Het weven doen ze ook. Deels verkopen ze de lappen en voor een ander deel is het voor eigen gebruik (dekens, longhi's, etc.)

Een kijkje op het erf. Dit was trouwens geen echt dorp maar gewoon een klein groepje huizen (6 stuks), een soort nederzetting, waar een paar gezinnen bij elkaar wonen.

De keuken . . .

Dit was het grootste en meest luxe huis van deze woongemeenschap. Vredig allemaal he!

Na een paar uurtjes zijn we opgestapt om even verder - weer 15-20 minuten lopen - naar de oom van Tawan te gaan. Tawan's schoonzuster en nichtje doen ons uitgeleide. Links op de foto is het woonhuis en rechts het kookhuis. In het kookhuis wordt het eten voorbereid, buiten wordt meestal echt gekookt. Het was me het loopje wel. Klimmen en klauteren en waden door kolkende beken . . . Je maakt nog eens wat mee op je oude dag!

Voila, hier een deel van de familie. Tawan's neef links en zijn zusje (een nichtje dus) rechts. Daar tussen de kinderen van de neef.

Deze foto moest! Op precies deze plek in dit huis had hij zo vaak gezeten. De eerste 4-5 jaar na de dood van zijn moeder had hij nl. hier in dit huis bij zijn oom gewoond en daarna in Tatkon bij zijn oudste broer en zus.

De jongste telg houdt het voor gezien. In zijn handjes stevig een pak koekjes dat Tawan uit Mandalay had meegenomen.

Dit is de oom met zijn jongste kleinkind. Een lieve, vriendelijke en  zorgzame man! Dat straalde van hem af.

Nog een keer een familiekiekje en een indruk hoe deze mensen echt wonen! Want weet wel dit is puur deze foto's, niet speciaal gearrangeerd voor toeristen of zo! Hier kom je als bezoeker van dit land eigenlijk nooit of je moet al iemand zoals Tawan kennen die je er heen brengt. Ik vond dit zo'n ervaring die ik van mijn levensdagen nooit zal vergeten. Wat voel je je dan rijk en bevoorrecht en wat voel je je dan ontzettend klein, als je, in het licht van deze armoe, dan kijkt naar de gulle gastvrijheid die ik overal heb mogen genieten!

Toen werd het tijd terug te gaan naar Meiktila. Tawan's oudste broer (met paraplu) die eerst onvindbaar was - je kunt je bezoek niet echt vooraf aankondigen, telefoon hebben ze niet, laat staan Internet dus het gaat allemaal op goed geluk - doet ons met een kennis uitgeleide. Later zouden nog twee herders zich bij ons voegen waarvan de voorste met een kapmes uitstekende takken e.d. opruimde. Elke keer als hij weer met dat vervaarlijke mes had gezwaaid keek hij om en lachte naar me met een blik van ben ik het mannetje of niet soms?

De volgende dag zijn we naar Tatkon gegaan om Tawan's jongste boer en zus te bezoeken, die daar wonen in een piepklein dorpje even buiten de stad. Dit was voor mij een weerzien, ik was er vorig jaar ook al geweest. Hier zie je repen rundvlees hangen te drogen in de zon, die dan later verder bereid worden tot een lekker zout knapperig gerecht.

De keuken annex douche . . . Ja uit die grote ton wordt water gehaald met een kom en dat gieten ze dan over zich uit. Daarbij blijft de longhi aan. Een schone droge longhi wordt dan als ze alles buiten doen over de oude aangedaan en als alles veilig is kan de oude zakken en gewassen worden. Een vrij preuts volkje  toch wel. Eigenlijk lijkt dit sprekend op de mandikamer in Indonesie!

Opzij tussen het groen een heus apart toilet. Ook mensen die langs rijden stoppen hier vaak om van dit toilet gebruik te maken. Ze maken dan even een praatje en wegwezen weer. Allemaal heel gemoedelijk en er zit geen toiletjuffrouw!

Een neefje.

Op de veranda is het druk. Foto's kijken. Dolle pret!

Ook hier rijden af en en aan de ossenwagens. De kleine koeien er achter zijn jonkies die op deze manier bij de moeders in de buurt blijven.

De oplettende lezertjes hebben deze beide koeien uiteraard onmiddelijk herkend. Inderdaad het zijn Truus & Kathrien, die ik vorig jaar Kerstmis aan Tawan's familie bij Tatkon cadeau heb gedaan. En wie is die kleine koe? Dat is het jong van Truus. Truusje, de domme trut, heeft zich door de eerste de beste stier laten pakken met als resultaat deze fraaie, nu 3 maanden oude, bruine dochter. Kathrien was wat pinniger en moest eerst niets hebben van die kerels, maar uiteindelijk is ook zij gezwicht voor de avances van een uit de kluiten gewassen knappe Birmese stier en nu dus in blijde verwachting.

Een kennis.

De schoonmoeder van Tawan's jongste broer verantwoordelijk voor de verzorging van Truus & Kathrien. Ergens hier ver achter - zo'n kleine kilometer schat ik - ligt het kerkhof. Ik wilde daar wat foto's maken maar toen brak de hel los. Of ik helemaal gek geworden was, wellicht suicidaal? Realiseerde ik me dan niet dat het daar levensgevaarlijk was met al die geesten, die ik niet kon zien maar zij mij dus wel . . . Om Tawan niet al te on gerust te maken heb ik daar dus maar van afgezien.

Van links naar rechts, een tante, een neefje en de grootmoeder. Tante gaf ons bij vertrek zo'n anderhalve kilo (ze hebben daar speciale gewichtsmaten vergelijkbaar met onze oude mud aardappelen e.d. ) zongedroogde en zelfverbouwde rode pepers mee. Van betaling wilde ze niets weten!

Tawan met een oom, neefjes en wat kennissen. Zodra de mare rond gaat dat er speciaal bezoek is komen de mensen van overal aanzetten en is het een drukte van belang opeens.

Ja, en is dit niet aandoenlijk: Tawan met zijn jongste nichtje. Die jongen is echt dol op kinderen dat zie je aan zijn gezicht

Nog een keer een leuk neefje en toen werd het weer tijd om naar Meiktila terug te gaan, na eerst nog heerlijk hier te hebben gegeten, want ook deze keer werd er speciaal voor het bezoek (dat was ik dus) een kip geslacht en lekker toebereid.