REIS 2005: MANDALAY - MEIKTILA - YANGON

Meiktila: De stad

Een echte city is Meiktila niet. Het is een klein, maar wel erg aantrekkelijk provinciestadje. Alles is er heel eenvoudig, maar ook erg gemoedelijk!

We namen onze intrek in het centraal gelegen Golden Moon Hotel. Prijs 10 dollar per nacht voor een driepersoonskamer (2 persoonsbed en een 1 persoonsbed), met douche en toilet, airco en fan en kleuren TV. Probleem was alleen dat het warmwater het niet deed in de douche en dat het TV programma afhing van dat wat de heren in de lobby bekeken. Je had dus geen keuze. De rest werkte wel goed.

De straat voor het hotel - de weg van Mandalay naar Yangon - op een vroege ochtend.

En hier dronk ik dan koffie en ontbeet ik want dat had het hotel niet. De hele tijd kwamen er monikken met hun bedelkommen langs en op tafel stonden een paar pannen met eten waaruit ze  door een van de jongens die daar werkten geserveerd werden.

Deze meneer monnik wilde dolgraag op de foto. En toen hij er op stond vroeg hij om geld en vrij brutaal ook nog.

Ook als het kleine novicen zijn worden ze toch bediend. Ze zijn nu in het klooster dus in rang hoger!

Deze knaap had mijn oprechte sympathie. Die rende en draafde de hele dag en steeds als hij voor bij kwam rennen kwam er die blije stralende glimlach. Ook Tawan kon het goed met hem en de andere jongens in de Golden Coconut, want zo heette dit restaurant, vinden. Tawan is nu eenmaal ook dol op kinderen en de kinderen met hem! Erg hartelijk allemaal.

Hier een paar van deze boys op de foto!

Tawan bespreekt hier of zijn zijden trouw longhi nu wel of niet goed dicht genaaid was in Meiktila. Hij vond van niet en zei toen erg treurig: Why do this people this to me, I only marry one time! 

Aan het eind van de middag moeten de jongens hier de rijst ontdoen van bruine korrels. Dat is werken en lachen!

En na gedane arbeid is het zoet rusten . . .

Deze olijke knaap was denk ik de jongste die er werkte. Ook heel bedrijvig. Toen ik hem stiekum wilde fotograferen terwijl hij druk bezig was merkte hij dat net op tijd. Hij liet de boel vallen en ging meteen in de houding staan om geportretteerd te worden.

Nog een blik op de hoofdstraat. Vanuit deze straat zijn er tal van zijweggetjes, dus dit is geen stad zoals Tatkon (waar ik vorig jaar was) die voonamelijk langs de weg ligt. Het is echt een stadje.

Je hebt hier ook vooral aan de hoofdstraat een wat beter soort huizen. Allemaal hebben ze een ding gemeen nl. dat er veel, heel veel planten en groen omheen moet staan.

Op een straathoek een stelletje kaartspelende kleuters.

Een ander populair vervoermiddel: de paardenkar.

Bij het treinstation is er van alles te doen. Vraag me niet wat, maar overal zitten grote groepen mensen. Of ze nu op de trein wachten weet ik niet want ze zitten er de hele dag.

De plaatselijke aardewerkwinkel . . .

Vis ligt op bamboe matten te drogen in de zon. Een specialiteit van deze streek!

Dit is dus het Centraal station Meiktila!

Op de achtergrond een lokale bus volgestouwd met monikken, en die heb je hier heel veel! Trouwens de motor van dit voertuig zit er apart voorop en is vergelijkbaar met die van een traktor en maakt ook het zelfde geluid. Je ziet ze vooral op het platteland veel.