REIS 2008-2009: YANGON - MANDALAY - MEIKTILA - NYAUNG SHWE - YANGON

29 december 2008 - Nyaung Shwe - De eerste boottocht over Inle Lake

Vroeg uit de veren in Nyaung Shwe. Je gaat er ook vroeg naar bed (8-9 uur 's avonds) want het is 's avonds veel te koud om buiten te zitten. Deze foto laat zien waar het hotel op uitkeek. Mooi toch die in de ochtend nevelen - net 7 uur was het toen - gehulde pagoden.

Ook de monniken zijn hier al vroeg op pad, op blote voeten in de kou (6-7 graden om die tijd!).

Het hotel waar we logeerden gaf ze die dag rijst. Dat bleken ze elke 5 dagen te doen. Dat is net zo'n cyclus als die van de lokale markten.

Na het ontbijt op naar de haven om een boot te huren. Vandaag was ergens aan het meer de drijvende markt en die is zoals alle lokale markten in Birma maar eens in de 5 dagen. Dat wilden we niet missen!

Tawan op zoek naar een boot en een goede prijs.

De boot was snel geregeld - het was niet druk - dus voor ik er erg in had zaten we om 8.15 uur te kleumen op een lange smalle boot. Ik begin dus maar met zo'n ansichtkaart kiekje van het Inle Lake.

Dan nog even zo'n overbekend vissertje . . .

. . . en nog een vanuit een andere hoek. Heel decoratief allemaal en je begrijpt dus wel dat je doodgegooid wordt met plaatjes - aquarellen en tekeningen in die afschuwelijke famous artist style - van deze tafereeltjes. Niet alleen hier, maar ook in Mandalay en Yangon!

In de buurt van de drijvende markt worden we bijna overrvallen door allerlei bootjes met daarin verkopers van toeristische waar. Wel leuk, maar veel en veel te duur. Deze dame houdt een reeks plaatjes op bamboe omhoog. De afbeeldingen zijn religieus en de prijs varieert van 30-40 USD dolar voor het getoonde formaat tot 5-6 USD voor precies hetzelfde formaat. Uitkijken dus!

Dit is dan de drijvende markt die ons een beetje tegen viel.

Langs de moerassige oevers zie je dit soort huizen op palen. Allemaal heel schilderachtig, maar ik zou er niet willen wonen. Je kan zonder boot echt geen kant op. De mensen die er wonen doen dat al eeuwen, het is een apart volk Inn people noemt Tawan ze. Elders lees ik de naam Inthas. Ze spreken ook een eigen variant van het Birmees - dialect - die voor de niet-kenners onbegrijpelijk is.

Ook hier geldt dat elke geschoten foto raak is . . . tenminste als de boot niet al te veel op en neer deint!

Daar in de verte onze eerste bestemming de Phaung Daw Oo Pagoda. Ook op en rond dit meer zijn er Boeddhistische tempels te kust en te keur! Waar niet in Birma dat bezaaid is met tempels en pagodes.

Deze Phaung Daw Oo Pagoda is het grootste en voornaamste heiligdom hier en het ligt aan de rand van het meer en is aan drie kanten door water omringd.

Het is uiteraard ook een toeristische bestemming bij uitstek, toch blijven de gelovige Birmezen hier verruit de hoofdmoot vormen.

Een mooi doorleefd gezicht heeft deze oude vrome vrouw.

Tawan wist van deze tempel- een van de voornaamste heiligdommen niet alleen van Birma maar van de gehele Boeddistische wereld - en nam uiteraard de gelegenheid waar hier te bidden!

Hier draait het allemaal om: 5 Boeddha beelden die inmiddels met zoveel bladgoud zijn bedekt dat je er geen vorm meer in kunt herkennen. Een beetje zoals de Maha Muni Boeddha in Mandalay waar in iedergeval het gezicht nog te zien is. Net als in Mandalay is het aanbrengen van het bladgoud aan mannen voorbehouden en moeten vrouwen dat uitbesteden. Vrouwen mogen ook niet zo dicht bij de beelden komen. Duidelijk wordt aangeven tot waar ze mogen.

Het viel me op dat alles hermetisch afgesloten kan worden, niet alleen de deuren naar deze hal maar ook de vier nu open kanten van het heiligste der heiligen waar deze Boeddha beelden staan kunnen met zware ijzeren hekken - verborgen achter de gele zijden gordijnen - gesloten worden. Langs de wanden in schilderingen de geschiedenis van deze heilige beelden met zowaar zo nu en dan de tekst in het Engels. Het komt er wel op neer dat het weghalen of verplaatsen van deze beelden alleen maar doffe ellende met zich meebrengt! Dat geldt niet voor de jaarlijkse (eind november) 2 weken durende processie in een schitterende vergulde boot over het meer van 4 van de 5 Boeddha's!

Een close up van de typische offergaven die je hier ziet.

Ook hier weer de prinsen met hun familie in de tempel!

Bedrijvigheid buiten. De bijbeltekst: Dit is een huis van gebed maar gij hebt er een rovershol van gemaakt is aan Boeddhisten niet besteed.

Per boot komen de prachtig opgetuigde jongetjes gezeten onder goudkleurige parasollen aan.

De boten zijn versierd met slingers en bloemen en een geluidsinstallatie - op batterijen - zorgde hier voor bijpassende muziek. De muziek is typerend voor deze ceremonie, want Tawan kon al vertellen dat er weer stoet in aantocht was voor hij ze zag, hij herkende de muziek.

Ook worden veel pauwenveren - de pauw is het symbool van Birma - voor de versiering gebruikt.

Daar komt de stoet binnen . . .

Een schitterend gezicht die trotse - zeg maar apetrotse - oudere familieleden met deze uitbundig uitgedoste kinderen! Het is echt de dag van hun leven!

Wat een mooi gezicht al die ceremoniele parasollen die langzaam de trap bestijgen. Bijna koninklijk!

We vervolgden onze reis langs nog meer schilderachtige plekjes. Waar je ook kijkt, overal zie je wel weer een goed foto-onderwerp! Werkelijk dit meer is echt iets heel bijzonders!

Nog een laatste blik op Phaung Daw Oo Pagoda en dan weer verder.

Een leuke foto van dit typische houten Inle-huis met de kleurige was buiten.

Weer zo'n prachtig doorkijkje . . .

Bij de zijde shop ergens midden op het water. Alleen maar een handgeweven zijden Shan shawl met tradioneel motief gekocht daar voor een vriendin van mij. Tawan vond het allemaal maar duur daar, wat het ook wel was!

Hier is zo'n meisje aan het werk op zo'n ouderwets handweefgetouw! Elders in dit gebouw zaten tientallen meisjes aan dit soort weefgetouwen te werken.

Een heel vriendelijk en open gezicht vond ik haar hebben!

De dekens hangen buiten te luchten, dekens die je hier 's nachts echt wel nodig hebt!

Bij de smid moest Tawan op de foto met een groot zwaard . . . Een prachtig ding met zilver beslagen voor een vraagprijs van 75 USD dus zei Tawan: Dat kan ik wel kopen voor 50 USD . . . Ik was er alleen niet zeker van of ik dat ding in het vliegtuig mee kon krijgen, dus maar niet gedaan.

Daar dan de volgende bestemming, weer een tempel, nu Nga Phe Kyaung, de tempel met de springende katten. Er was daar trouwens veel en veel meer te bewonderen! Dit is dus die bekende tempel met de door hoepels springende katten. Ik heb het wel gezien, maar het is me niet gelukt dat leuk vast te leggen. Helaas. Gelukkig was er nog genoeg ander moois om vast te leggen!

Is dit niet prachtig? Bijna sprookjesachtig.

Detail van een Boeddha op een van die schitterende tronen.

Heel apart met iets heel mysterieus!

Buiten het gebouw heb je een leuk uizicht op de omgeving.

Twee dames zitten te keuvelen onder een boom. Ze zitten op iets wat het midden houdt tussen een grote bank en een tafel en dus ook heel geschikt is om op te gaan liggen of om allerlei eten op uit te stallen.

Weer zo'n doorkijkje, ik kon er maar niet genoeg van krijgen!

Hier zijn we al weer bijna in het haventje van Nyaung Shwe na een onvergetelijke tocht van bijna 7 uur! Het was langzamerhand ook behoorlijk warm geworden, dus de truien, jasjes en shawls waren inmiddels al opgeborgen in Tawan's rugzak . . . toch wel handig die dingen!

Naar de volgende pagina