REIS 2008-2009: YANGON - MANDALAY - MEIKTILA - NYAUNG SHWE - YANGON

MEIKTILA - 26 en 27 december - Op familiebezoek in Nyaung Nga Pin

Eerst een paar beelden van Meiktila, waar we deze keer maar kort waren want het hotel stond ons niet echt aan.

Een leuk doorkijkje . . .

. . . een jongen aan het klussen . . .

. . . monniken aan het bedelen. Het gewone dagelijkse leven dus hier. Ik zat tegenover deze scene te wachten op de bus die speciaal voor mij daar zou stoppen. Tawan en de TV en VCD-DVD-speler die we voor zijn broer en zus gekocht hadden zaten al in de bus. De bus had daarvoor dus eerst bij de electronica winkel gestopt. Alles kan hier. Ik zat op 2 plaatsen - dubbeltarief, dus geen 2.000 maar 4.000 kyats voor 150 km - ca. 120 baht - omdat ik anders geen beenruimte zou hebben. De TV zat ook op 2 plaatsen, dus ook dat kostte 4.000 kyats.

In Nyaung Nga Pin, het dorp van Tawan's familie

Dat we kwamen was een verrassing. Contact is moeilijk in Birma en Tawan had er ook geen moeite voor gedaan. Wie weet zou het ons niet lukken daar heen te gaan. Ze zijn toch altijd wel thuis zei hij. Zodra de bus even voorbij hun huis - Tawan's broer woont niet in het dorp maar aan de weg - stopte en ze zagen mij eruit stappen rende een hele groep door het dolle heen op ons af. Wat wil je Sinterklaas was gearriveerd en dat geldt niet alleen voor mij. Tawan neemt ook van alles en nog wat voor hen mee. We hoefden de TV echt niet zelf te slepen zoals je ziet. Tawan's broer - blauwe longyi - en zijn neefje - rood shirt - namen het ding met graagte van ons over. In de verte komen nog meer mensen aangerend.

Dit is dan de villa van de broer met rechts voor het hoofdgebouw en links het deel waar voornamelijk gekookt en gewassen wordt.

In een mum van tijd breidde de groep mensen zich uit. De mare ging razend snel rond dat er hoog bezoek was.

Tawan deelt uit. Een hele tas vol met kleding en andere spullen die ik weg wilde gooien, maar die hier in grote dankbaargheid aanvaard worden. Dolgelukkig met een oude portemonnaie met bijpassende portefeuille van me om maar iets te noemen . . .

Van wie deze baby nu is weet ik niet meer - ik dacht van Tawan's broer - maar een leuk plaatje is het wel!

Tawan genoot er echt van om zijn familie weer eens te zien na zo lange tijd!

En dat komt er dan zo nu en dan langs, op het stuk onverharde weg naast het verharde stuk. Landelijker kan bijna niet!

Op der bank rechts voor waren dikke dekens gelegd, daar moest ik dus zitten als eregast en tegenspartelen helpt niet!

Dit is nu het resultaat an de schenking van deze club aan het dorp 2 jaar geleden met de Kerst. De overkapping van de tempelingang.

We zijn dus inmiddels in het dorp gearriveerd en ik zal proberen er een impressie van te geven. Weet wel doordat ik er met Tawan kom kan ik veel vrijer fotograferen dan anderen zouden kunnen en ook binnen in de huizen heb ik rustig mijn gang kunnen gaan.

De huizen laten goed de welstand van de bewoners zien. Soms is het zo gek nog niet, soms is het armoe troef.

Dit is een van de betere huizen!

Dit is wat minder. Leuk die waslijn met longyi's!

Overal werden we begroet en uitgenodigd even te komen zitten. Je krijgt dan meteen thee aangeboden zoals nagenoeg overal in Birma en vaak ook iets lekkers te eten, gebak of snoepjes. Nootjes en chipsachtige zaken krijg je alleen als er alcohol geconsumeerd wordt.

Het leven speelt zich voornamelijk voor het huis af. Soms beneden op de grond eventueel onder een overkapping en soms op een terras-balkonachtig platje voor de ingang van de 1e etage waar men meestal slaapt.

Gewoon een leuk kind . . .

Dit is dus een standaard keuken!

Het is in zo'n dorp duidelijk te zien dat vooral landbouw en een beetje veeteeld hier de voornaamste bronnen van inkomsten zijn.

De nieuwe dakbedekking ligt klaar.

Een keuken bij een ander huis.

Bij een andere familie te gast . . .

De groep die ons begeleidt wordt steeds groter. Tawan zit als een koning in het midden en iedereen luistert aandachtig naar wat hij te vertellen heeft.

Moeders mooiste uit het dorp?

Dit weet ik nog, dit was bij een oom van Tawan. Hier heeft hij ook lang gewoond na het overlijden van zijn beide ouders.

Ik snap niet goed dat vrouwen dit soort thanaka versieringen op hun gezicht mooi vinden. Ligt dat aan mij? Vooral jongere mannen dragen het ook maar slordiger, vrouwen maken er soms heel veel werk van. Deze op de foto trrouwens niet zo.

Uiteraard zijn we ook op bezoek geweest bij de oudste inwoonster. Deze dame hoopt eerdaags 100 te worden vertelde men mij. Hier kreeg ik net als de vorige keer thee met de lekkerste cake die je maar kunt bedenken! Helaas was te merken dat haar gezondheid langzamerhand achteruit gaat. Ze was veel minder vitaal als 3 jaar daarvoor toen ik voor het eerst met haar kennis maakte.

Tawan was vaak het middelpunt en dan ging ik vlug maar weer wat foto's maken. Ik ben er niet op gesteld het middelpunt te zijn, maar zodra ik er bij ga zitten word ik dat tegen heug en meug wel!

Een zijkamer (ik denk om te slapen) in het huis van Tawan's jongste zuster.

Haar werkplek waar ze kleding maakt op de parterre waar je trouwens je schoenen aan mag houden! Boven moeten ze wel uit.

Hier Tawan met zijn zuster en zijn neefje (haar oudste zoon) en de jongste telg.

Nog maar eens een kijkje in het dorp. Zo'n kans om dat op je gemak te doen krijg je niet zo vaak!

De straat die uit het dorp naar de grote weg leidt.

Een luxe villa. Je ziet de welstand o.a. aan de mooi bewerkte raamkozijnen.

Thuis bij Tawan's zuster moest ik toch wel even zien hoe de TV er boven in de woonkamer bij stond! Ze hebben trouwens geen elektriciteit in dit dorp. Er is nu een regeling met iemand die ergens een grote generator heeft dat ze voor 2.000 kyats per maand per aansluiting (ca. 60 baht) een paar uur per dag electriciteit krijgen in het dorp. Met Tawan heb ik afgesproken dat we samen geld sturen eerdaags zodat ze zelf een generator kunnen kopen (ca. 3.000 baht). Zijn zus kan dan ook een elektrische naaimachine gaan gebruiken.

De keuken van Tawan's zuster. Deze was niet buiten of op de begane grond maar boven op de 1e etage. Het lijkt me niet zo veilig daar te koken op openvuur in die bamboehuisjes.

Nog een laatste schilderachtig doorkijkje en dan . . .

. . . weer terug naar de grote weg op een geleende motor bike. Het grote stenen bord vermeldt de naam van het piepkleine dorpje Nyaung Nga Pin (5 Nyaung bomen). Zoals gezegd Birma houdt van groot . . .

Naar de volgende pagina